اخوت، احمد (۱۳۷۱). نشانهشناسی مطایبه. اصفهان: فردا.
اصلانی، محمدرضا (۱۳۸۵). فرهنگ واژگان و اصطلاحات طنز. تهران: کاروان.
احسانپور، رضا. (1400). «کارکرد طنز بهعنوان ابزار نقد در نمایشنامههای غلامحسین ساعدی». پایاننامۀ کارشناسی ارشد. دانشگاه آزاد اسلامی. واحد تهران مرکز. دانشکدۀ هنر.
أنس، وئام محمد سید أحم. (۲۰۱۰). الفکاهة و السخریة فی الشعر المصری فی العصرین الفاطمی و الأیوبی. بیروت: مؤسسه الانتشار العربی.
آذری، غلامرضا (۱۳۸۵). «تحلیل محتوای ارتباطات غیرکلامی در بین کمدینهای سینمای هالیوود». هنرهای زیبا. ۲۵. ۸۷-۹۶.
آرینپور، یحیی (۱۳۷۲). از صبا تا نیما (ج. ۲). تهران: زوار.
ایشانی، طاهره و جان محمدی، علی. (۱۳۹۹). «تحلیل و بررسی طنز موقعیت در مجموعهداستان کوتاه آبشوران از درویشیان». دوفصلنامۀ تاریخ ادبیات. 13 (1). 5-28.
باقریان بستانآباد، الهام (۱۳۸۷). «طنز در شعر معاصر». ادبیات فارسی. ۴(۱۲)، ۱۲۷-۱۴۴.
برگسون، هانری لویی (۱۳۷۹). خنده. ترجمۀ عباس باقری. تهران: شباویز.
بوچیز، دیوید (۱۳۹۱). چگونه داستانمان را طنزآمیز کنیم؟ در کتاب اسرار و ابزار طنز نویسی. 35-66. مترجم: محسن سلیمانی. تهران: سوره مهر.
بهزادی اندوهجردی، حسین (۱۳۷۸). طنز و طنزپردازی در ایران. تهران: صندوق.
تجبر، نیما (۱۳۹۰). نظریۀ طنز بر بنیاد متون برجستۀ طنز فارسی. تهران: مهر ویستا.
حبیبی، محمدحسن. (1394). «بررسی سبکی طنز اجتماعی در آثار غلامحسین ساعدی». سومین دورۀ همایش ملی نظریه و نقد ادبی در ایران.
حری، ابوالفضل (۱۳۸۷). دربارۀ طنز: رویکردی نوین به طنز و شوخطبعی. تهران: سوره مهر.
حسامپور، سعید، دهقانیان، جواد و خاوری، صدیقه. (۱۳۹۰). «بررسی تکنیکهای طنز و مطایبه در آثار هوشنگ مرادی کرمانی». مجلۀ علمی پژوهشی مطالعات ادبیات کودک دانشگاه شیراز، 2 (۱)، ۶۲-۷۲.
دستغیب، عبدالعلی (۱۳۷۱). نقد آثار جلال آلاحمد. تهران: ژرف.
روانجو، مجید (۱۳۸۷). اشکها و لبخندها. نقد سینما، ۲۳، ۲۶-۲۸.
زرینکوب، عبدالحسین (۱۳۸۷). ارسطو و فن شعر. تهران: انتشارات امیرکبیر.
ساعدی، غلامحسین (1347). دیکته و زاویه. تهران: انتشارات آگاه.
سلاجقه، پروین (۱۳۸۴). امیرزادۀ کاشیها. تهران: مروارید.
سلیمانی، محسن (۱۳۹۱). اسرار و ابزار طنزنویسی. تهران: سوره مهر.
شفیعی کدکنی، محمدرضا (۱۳۷۴). مفلس کیمیافروش. تهران: سخن.
شمیسا، سیروس (۱۳۷۳). انواع ادبی. تهران: فردوس.
شیری، قهرمان (۱۳۸۷). «راز طنزآوری». ماهنامۀ ادبیات معاصر. شمارۀ ۱۷ و ۱۸، ص ۲۹.
صدر، رویا (۱۳۸۱). بیست سال با طنز. تهران: هرمس.
عزیزی، محمود (1376)، «درباره کمدی»، سالنامۀ گل آقا.
العشماوی، محمد زکی (۱۹۸۱). موقف الشعر من الفن و الحیاة فی العصر العباسی. بیروت: دار النهضة العربیة.
فانی اسکی، راضیه، فاضلی، فیروز و رنجبر، محمود. (۱۳۹۷). «بررسی و مقایسۀ موقعیتهای طنزآمیز در داستانها و نمایشنامههای محمود دولتآبادی». فصلنامۀ علمی پژوهشی زبان و ادب فارسی. دانشگاه آزاد اسلامی واحد سنندج. 10 (35)، 6-38.
فانی، راضیه. (1399). «بررسی و مقایسۀ طنز موقعیت در آثار نمایشنامهای و داستانی ایران با تکیه بر آثار نمایشنامهای و داستانی پنج نویسنده». رسالۀ دکتری. دانشگاه گیلان. دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی.
فتوحی، محمود (۱۳۹۰). سبکشناسی (نظریهها، رویکردها و روشها). تهران: سخن.
قیصری، عبدالرضا و محمدرضا صرفی (۱۳۸۸). «طنز در کتاب جنگ دوستداشتنی». ادبیات پایداری. ۱(۱)، ۱۲۵-۱۱۳.
کریچلی، سیمون (۱۳۸۴). در باب طنز. ترجمۀ سهیل سمی. تهران: ققنوس.
کریمیان، منصور (۱۳۸۹). نکتههایی در باب شوخطبعی و طنزپردازی. تهران: طرح آینده.
مجابی، جواد (۱۳۸۳). نیشخند ایرانی. تهران: روزنه.
محمدیان، مرتضی (۱۳۸۷). «در سوگ سینمای کمدی». نقد سینما. ۵۵. ۲۳-۴۲.
مستور، مصطفی (۱۳۸۶). مبانی داستان کوتاه. تهران: مرکز.
معین، محمد (۱۳۸۲). فرهنگ فارسی معین. تهران: سیگل.
معینی، سولماز، رضی، احمد و چراغی، رضا (۱۳۹۱). تحلیل طنز موقعیت و نمایشنامههای دوره طلایی نمایشنامهنویسی در ایران، پایاننامه کارشناسی ارشد. دانشگاه گیلان.
میرصادقی، جمال (۱۳۸۰). ادبیات داستانی. تهران: سخن.
نجفزاده بارفروش، محمد و مرتضی فرجیان (۱۳۷۰). طنزسرایان ایران از مشروطه تا انقلاب (ج ۳). تهران: بنیاد.
نیکروش، قهرمان، صادقپور، حافظ و زرعی، زهرا. (1403). «درآمدی بر تحلیل مضامین برجستۀ طنز موقعیت در آثار نویسندگان معاصر ایران (با تکیه بر سه نویسنده).» سبکشناسی نظم و نثر فارسی (بهار ادب). شمارۀ 106. 235-255.
نیکوبخت، ناصر (۱۳۸۰). هجو در شعر فارسی. تهران: دانشگاه تهران.
هابز، توماس (۱۳۸۰). لویاتان. ترجمۀ حسین بشیریه. تهران: نشر نی.
Al Ashmawi, M. Z. (1981). The position of poetry in art and life in the Abbasid era. Beirut: Dar al-Nahda alArabiyya. [in Arabic]
Anas, W. M. S. A. (2010). Humor and Satire in Egyptian Poetry during the Fatimid and Ayyubid Eras. Beirut: Arab Diffusion Company. [in Arabic]
Aryanpour, Y. (1993). Az Saba ta Nima (Vol. 2). Tehran: Zavvar. [in Persian]
Aslani, M. R. (2006). A Dictionary of Humor Terms. Tehran: Carevan. [in Persian]
Azari, G. (2006). A content analysis of non-verbal communication among Hollywood cinema comedians. Honarhaye Ziba. 25, 87-96. [in Persian]
Azizi, M. (1997). On comedy. Gol Agha Yearbook. [in Persian]
Bagherian Bostanabad, E. (2008). Satire in contemporary poetry. Persian Literature. 4(12), 127-144. [in Persian]
Behzadi Andouhjerdi, H. (1999). Satire and satirists in Iran. Tehran: Sandough. [in Persian]
Bergson, H. L. (2000). Laughter. Translated by A. Bagheri. Tehran: Shabaviz. [in Persian]
Berry, E. (2003) "Laughing at others", in The Cambridge Companion to Shakespearean Comedy, edited by: Margareta Degrazia and Stanley Wells. Cambridge: Cambridge University Press., p 123.
Buccis, D. (2012). How to make our story humorous? In Secrets and Tools of Humor Writing (M. Soleimani, Trans., pp. 35-66). Tehran: Soore Mehr. [in Persian]
Critchley, S. (2005). On humor. Translated by S. Sami, Trans. Tehran: Qoqnoos. [in Persian]
Dastgheib, A. (1992). Critique of the works of Jalal Al-e Ahmad. Tehran: Zharf. [in Persian]
Ehsanpour, R. (2021). The Function of Humor as a Tool of Critique in Gholamhossein Saedi’s Plays. Master’s thesis, Islamic Azad University, Tehran Central Branch, Faculty of Art. [in Persian]
Fani Eski, R., Fazeli, F., & Ranjbar, M. (2018). A study and comparison of humorous situations in the stories and plays of Mahmoud Dowlatabadi. Quarterly Journal of Farsi Language and Literature Research, 10(35), 6-38. Islamic Azad University, Sanandaj Branch. [in Persian]
Fani, R. (2020). A study and comparison of situational humor in Iranian dramatic and narrative works with an emphasis on the dramatic and narrative works of five authors (Doctoral dissertation). University of Guilan, Faculty of Literature and Humanities. [in Persian]
Fotouhi, M. (2011). Stylistics (Theories, approaches, and methods). Tehran: Sokhan. [in Persian]
Gheysari, A., & Sarfi, M. R. (2009). Humor in the book Jang-e Dustdashtani [The Lovely War]. Adabiyat-e Paydari [Resistance Literature]. 1(1), 113–125. [in Persian]
Habibi, M. H. (2015). A stylistic analysis of social satire in the works of Gholamhossein Saedi. In The 3rd National Conference on Literary Theory and Criticism in Iran. [in Persian]
Hesampour, S., Dehghanian, J., & Khavari, S. (2011). An analysis of humor and wit techniques in the works of Hushang Moradi Kermani. Journal of Scientific Research in Children’s Literature Studies, Shiraz University, 2(1), 62–72. [in Persian]
Hobbes, T. (2001). Leviathan. Translated by H. Bashirieh. Tehran: Ney Publishing. [in Persian]
Hori, A. (2008). On humor: A new approach to humor and wit. Tehran: Soore Mehr. [in Persian]
Ishani, T., & Janmohammadi, A. (2020). A study of situational humor in Darvishian’s short story collection Abshoran. Thematic Journal of Literary History. 13(1), 5-28. [in Persian]
Karimian, M. (2010). Points on humor and satire. Tehran: Tarh-e Ayandeh. [in Persian]
Mastour, M. (2007). Fundamentals of short story. Tehran: Markaz. [in Persian]
Mirsadeghi, J. (2001). Fiction literature. Tehran: Sokhan. [in Persian]
Moein, M. (2003). Farhang-e Moein (Persian dictionary). Tehran: Sigol. [in Persian]
Moeini, S., Razi, A., & Cheraghi, R. (2012). Analysis of situational humor and the plays of the Golden Age of Iranian playwriting (Master’s thesis). University of Guilan. [in Persian]
Mohammadian, M. (2008). In mourning for comedy cinema. Naghde Cinema. (55), 23–42. [in Persian]
Mojabi, J. (2004). The Iranian sardonic smile. Tehran: Rozaneh. [in Persian]
Najafzadeh Barforoush, M., & Farajian, M. (1991). Iranian satirists from the Constitutional Revolution to the Islamic Revolution (Vol. 3). Tehran: Bonyad. [in Persian]
Nikoubakht, N. (2001). Satire in Persian poetry. Tehran: University of Tehran. [in Persian]
Nikravesh, G., Sadeghpour, H., & Zarei, Z. (2024). An introduction to the analysis of prominent themes of situational humor in the works of contemporary Iranian authors (with emphasis on three writers). Stylistics of Persian Poetry and Prose (Bahar-e Adab), 106, 235–255. [in Persian]
Okhovat, A. (1992). Semiotics of Humor. Isfahan: Farda. [in Persian]
Rapp, A. (1949). A Phylogenetic Theory of Wit and Humor. Journal of Social Psychology. 30. 81-96.
Ravanjoo, M. (2008). Tears and smiles. Cinema Critique, 23, 26–28. [in Persian]
Saadi, G. (1968). Dikte va Zaviyeh. Tehran: Agah Publications. [in Persian]
Sadr, R. (2002). Twenty years with humor. Tehran: Hermes. [in Persian]
Salajeqeh, P. (2005). The prince of tiles. Tehran: Morvarid. [in Persian]
Shafiei Kadkani, M. R. (1995). The bankrupt alchemist. Tehran: Sokhan. [in Persian]
Shamisa, S. (1994). Literary genres. Tehran: Ferdows. [in Persian]
Shiri, G. (2008). The secret of humor creation. Adabiat-e Moaser. (17–18), 29.
Soleimani, M. (2012). Secrets and techniques of humor writing. Tehran: Soore Mehr. [in Persian]
Tajabor, N. (2011). The theory of humor based on prominent Persian humor texts. Tehran: Mehr Vista. [in Persian]
Zarrinkoub, A. (2008). Aristotle and the art of poetry. Tehran: Amirkabir Publications. [in Persian]