دانشگاه سورهرهپویه هنرهای نمایشی2821-20962620230318Long take as the aesthetic essence of cinematic realism, With a case study of the film The Death of Mr. Lazarescuبرداشت بلند به مثابه جوهر زیباییشناختی رئالیسم سینمایی؛ با مطالعه موردی فیلم مرگ آقای لازارسکو72070963110.22034/rpa.2023.2008489.1054FAحمیدرضاشاپورکارشناسی ارشد سینما،دانشکده هنر، دانشگاه سوره، تهران، ایرانمسعودنقاشزادهدانشیار دانشکده تولید، دانشگاه صدا و سیما، تهران، ایران0000-0002-1431-2131Journal Article20230810In recent years, new Romanian films, which respond to the social reality, have emerged as a new cinematic movement and have attracted the attention of critics in film festivals. Long take is an aesthetic approach considered as one of the realistic factors in Romanian new-wave cinema. André Bazin, one of the most influential theorists in the history of cinema studies, delineated the aesthetic of realism and advocated filmmakers who are known as realists by privileging the long take and depth of field associated with it over montage, which distorts the representation of reality according to his belief. This article intends to use the combined approach (descriptive-analytical method) and analysis of reality representation based on the film theories of Bazin, to investigate the long take as the principal element of configuration cinematic realism in the Romanian new wave cinema. For this purpose, The Death of Mr. Lazarescu (directed by Cristi Puiu) has been studied in terms of stylistics and formal analysis as one of the most well-known cases and pioneers of the Romanian new wave cinema. In The Death of Mr. Lazarescu, the long take acts as the method of reality representation and presents “the real” ambiguity, which is the aesthetic essence of cinematic realismدر سالهای اخیر، آثار فیلمسازان سینمای نوین رومانی، که درواقع نوعی واکنش به واقعیت اجتماعی محسوب میشوند، در محافل و جشنوارههای هنریِ جهان، در قامت یک جنبش سینمایی سر برآورده و توجه منتقدان را به خود جلب کردهاند. برداشت بلند به عنوان رویکردی زیباشناختی، یکی از مهمترین مؤلفههای واقعگرایی در سینمای نوین رومانی به شمار میرود. آندره بازن به عنوان یکی از تأثیرگذارترین نظریهپردازان واقعگرا تاریخ سینما، با اولویت بخشیدن به برداشت بلندِ توأم با وضوح عمیق، در برابر مونتاژ ـ که به گمان او نمایش واقعیت را دچار اختلال میکرد ـ به نحوی زیباییشناسی واقعگرایی در سینما را تبیین و از فیلمسازان واقعگرا حمایت میکرد. این مقاله بر آن است تا با اتکا به آرای فیلم بازن و استفاده از رویکردی ترکیبی (روش توصیفی-تحلیلی)، بر پایۀ تحلیل نحوۀ بازنمایی واقعیت، برداشت بلند را به عنوان مؤلفۀ بنیادین صورتبندی رئالیسم سینمایی در موج نوی سینمای رومانی مطالعه نماید. بدین منظور، فیلم مرگ آقای لازارسکو (به کارگردانی کریستی پویو) به عنوان یکی از شناختهشدهترین و برجستهترین آثار موج نوی سینمای رومانی، به لحاظ سبکشناختی و فرمال مورد بررسی قرار گرفته است. در مرگ آقای لازارسکو برداشت بلند به مثابۀ اسلوبِ بازنماییِ واقعیت عمل میکند و ابهام «امر واقع» را که جوهر زیباییشناختی رئالیسم سینمایی است، عرضه میکند.https://rpa.soore.ac.ir/article_709631_8650be95d583bef6aedab1a467b3473b.pdfدانشگاه سورهرهپویه هنرهای نمایشی2821-20962620230318Genealogical Interpretation of the Ritual Origin of the Art of Performance
(With emphasis on similarity of performance and dance components with sammacheh)تأویل تبارشناسانة خاستگاه آیینی هنر نمایش (با تأکید بر تشابهیابی مؤلفههای نمایش و رقص با سماچه)213670636210.22034/rpa.2023.1996124.1046FAسید ناصرآقاییاستادیار، دانشکدگان هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایرانشاهرخامیریان دوستپژوهشگر مطالعات هنر، دکترای پژوهش هنر، دانشگاه تهران، ایران0009-0008-8309-7800Journal Article20230407Phenomenological research studies have been conducted to uncover the true origins of the performing arts. In a macro sense, the performing arts are recognized as a human phenomenon. Similarly, studying genealogy also involves analyzing different human-social contexts and, as a result, examining the historical-cultural themes connected to this phenomenon throughout its history. Every artistic phenomenon has a past without which it is impossible to reach its origin. On the other hand, Studies in art history show that no art has suddenly become the art of today, and To grasp the core of an artistic phenomenon, one must delve into its related past. Performing arts can be considered as one of the oldest and newest arts. The universal scope of the performing arts is undeniable. Every universal phenomenon entails a multiplicity of theories, and the theories of the origin of the performing arts are no exception to this rule. Various opinions and theories about this art and its origins have been recorded and preserved from centuries BC to the present day. According to the writings of the same documents, it has been concluded that the history of that art will go back to prehistoric and prehistoric phenomena. One of the most interesting topics in the history of art is theories about the emergence of a phenomenon until that phenomenon becomes definable and acceptable as a special—absolute - art. In this evolution of identification, origins, factors, and elements influencing the formation of that art are very important. The genealogy of the performing arts is in the same category. “Performance” as a universal art category and “representation” is a very ancient phenomenon in humans. Today, the play has a special place in the history of art as an artistic text made by humans. The present article tries with descriptive-analytical method and deductive analogy to Recognize the “play” as a historical-social and doctrinal-artistic phenomenon, it explores the neglected and missing parts of the history of the study of this art in its past. And to interpret their role in the creation and formation of ritual-theatrical movements and subsequent theatrical traditions. History gives a play that is constantly changing. This study aims to compare the origins of performance and dance with Samaacheh to identify Samaacheh dance as the root of performing arts, highlighting prehistoric performing arts phenomena. The research method is qualitative-interpretive, and documentary data with a historical, genealogical approach has been used for writing. The main query of this paper is what is the basic source of the performing arts? The result of the current theorist’s quest will be to reach an explicit theory of the origin of that art by a closer study of the previous theoretical foundations and theories of the origin of “representation”: “The Origin Theory of Performing Arts, from Dance with Samaacheh”.یکی از جالبتوجهترین مباحث تاریخ هنر، نظریههای در مورد پیدایش یک پدیده تا تبدیلشدن آن پدیده به شکل قابل تعریف و پذیرش در قالب یک هنر خاص ـ مطلق ـ است. در این تحول شناسایی، خاستگاه، عوامل و عناصر مؤثر در شکلگیری آن هنر بسیار حائز اهمیت است. تبارشناختی هنر نمایش هم در همین زمره است. «نمایش» بهمثابه یک هنر مقولهای جهانشمول و «نمایش دادن» یک پدیده بسیار کهن نزد انسانهاست. امروزه نمایش به عنوان یک متن هنری برساخت انسانی، جایگاه ویژهای را در تاریخ هنر دارد. مقاله حاضر با شیوه توصیفی<strong>_</strong>تحلیلی و تشابهیابی قیاسی سعی دارد که: ضمن بازشناخت «نمایش» به عنوان یک پدیده تاریخی<strong>_</strong>اجتماعی و اعتقادی<strong>_</strong>هنری، بخشهای مغفول و مفقود مانده از تاریخ مطالعات این هنر در گذشتهاش را بازکاود و هم نقش آنها در ایجاد و شکلگیری حرکات آئینی<strong>_</strong>نمایشی و سنتهای نمایشی بعدی ـ هنر نمایش ـ را تأویل کند. روش جستار پیش رو تحلیلی<strong>_</strong>تأویلی و رویکرد اتخاذی تاریخی است. این پژوهش از نوع کیفی شناخته میشود، که با بهرهمندی از دادههای اسنادی کتابخانهای به نگارش درآمده است. سؤال اساسی جستار حاضر این است که خاستگاه بنیادین هنر نمایش چیست؟ نتیجه نهایی جستار نظریهپرداز کنونی آن خواهد بود که با مطالعه دقیقترِ مبانی نظری و نظریههای خاستگاهی پیشین در مورد «نمایش» به نظریه آشکار از منشأ آن هنر، «نظریه خاستگاهی هنر نمایش از رقصهای با سماچه»، دست یازد.https://rpa.soore.ac.ir/article_706362_ece9555db530ace46d5e7fa9e81b2c79.pdfدانشگاه سورهرهپویه هنرهای نمایشی2821-20962620230220The contribution of artists to the establishment of Private Theatre in Iran with a focus on The second Pahlavi periodنقش هنرمندان در شکلگیری تئاتر خصوصی در ایران با تمرکز بر دوره پهلوی دوم375171124610.22034/rpa.2024.2016941.1060FAنیوشاستاریدانشجوی دکتری مطالعات تئاتر، دانشکدگان هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران0009-0003-6334-3713شیوامسعودیاستادیار، دانشکدگان هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایرانJournal Article20231206This paper examines the characteristics of private theatre and its differences from non-private theatre, focusing on the formation and operation of theatre groups during the second Pahlavi period in Iran. The study reveals that during the first decade of Mohammad Reza Pahlavi's monarchy (before the 1953 coup), attempts were to privatize theatre, similar to efforts made during the Persian Constitutional Revolution. Independent political parties or groups formed and managed theatre groups to inform and educate the public. However, as soon as the government realized the impact of theatre on society, it began to use theatre as a tool for its purposes. Thus, this paper seeks to answer two main questions: 1) How did private theatre develop in Iran? 2) What were the reasons for restricting the privatization of theatre during the Second Pahlavi period? By analyzing the activities of theatre groups during four specific decades of the Second Pahlavi period, the paper concludes that governmental restrictions were not the sole reason for the failure of private theatre. Rather, the support of artists and theatre managers for these restrictions played a significant role in the failure of private theatre.مقالۀ حاضر با شرح ویژگیهای تئاتر خصوصی و تمایزاتش با تئاتر غیرخصوصی، به بررسی شکلگیری گروههای نمایشی و فعالیت آنها در تئاتر ایران خاصه در دورۀ پهلوی دوم میپردازد. در این مقاله میتوان دید که در دوره اول سلطنت محمدرضا پهلوی پیش از کودتای 1332 همانند دوره مشروطه (پیش از کودتای 1299) تلاشهای قابلتوجهی در راستای خصوصیسازی تئاتر انجام شده است. در این دو دوره گروههای نمایشی را احزاب یا گروههای سیاسی مستقل از دولت اداره کردند، که تئاترهایی مردمی به حساب میآمدند و با هدف آگاهیبخشی افکار عمومی شکل گرفته بودند. اما با آگاهی حکومتها از چنین امکاناتی، تئاتر تبدیل شد به ابزاری در دست حکومت. بنابراین مقاله حاضر به دو پرسش زیر میپردازد: 1. امکانات شکلگیری تئاتر خصوصی در ایران چگونه فراهم شد؟ 2. چه عواملی مانع از شکلگیری ایدۀ تئاتر خصوصی در ایران، خاصه در دورۀ پهلوی دوم، شدهاند؟ با مطالعه و بررسی تئاتر در چهار دهۀ حکومت پهلوی دوم، میتوان گفت هرچند عدم حمایت دولت و البته سنگاندازیهای حکومتی دلیلی بر شکل نگرفتن تئاتر خصوصی در ایران بوده است، اما مقالۀ حاضر همراهی و پشتیبانی برخی پیشکسوتان و پیشروان هنر تئاتر با برنامههای حکومت را که در کسوت مقامات دولتی بودند عامل اصلی شکل نگرفتن تئاتر خصوصی در دورۀ مورد نظر میداند.https://rpa.soore.ac.ir/article_711246_4dea583c9a9f8e3eda40afa649a28b55.pdfدانشگاه سورهرهپویه هنرهای نمایشی2821-20962620230318Rereading the history of painting through the cinema of Roy Andersonبازخوانی تاریخ نقاشی از خلال سینمای روی اندرسون536471081110.22034/rpa.2024.2010079.1056FAشایستهخانی طاریکارشناسی ارشد نقاشی، دانشکده هنر،دانشگاه سوره، تهران، ایران0009-0005-7478-9731محمدمعین الدینیاستادیار گروه نقاشی، دانشکده هنر، دانشگاه سوره، تهران، ایرانJournal Article20230831<br /><br /><br />Since cinema is based on visuals, its roots can be traced back to ancient traditions of image representation, particularly in painting. In the meantime, among filmmakers, some consciously refer to artworks, Notably, paintings, aiming at creating their desired concepts and establishing a powerful intertextual relationship between movie and painting by doing so. Roy Andersson, a Swedish filmmaker, is one of these filmmakers. The main question of this article is how paintings inspired Roy Andersson in creating his film sequences. This question aims to learn more about the relationship between Cinema and Painting in his films. Therefore, the relationship between The History of painting art and his films is discussed with a descriptive approach and in the way of finding similarities. Given the special effects, scene composition, and character portrayal in his films, we can claim that Andersson refers to a wide spectrum of prominent artists throughout art history, besides drawing inspiration from them in various ways. His influences from the artists of the Renaissance era to the contemporary period include Francis Bacon and Hockney; however, he predominantly refers to modernist painters. Each painting influences him differently, from elaborate scene setups inspired by Bruegel the Elder to faithful reproductions of other artists’ works that can be interchangeably observed in his movies. The extensive references to painting history in Andersson’s works make the comprehension of the profound artistic language and quality of his movies, dependent on the knowledge of art history so as not to be misunderstood.سینما ازآنجاکه بر پایه تصویر است ریشه در سنتهای کهن تصویرپردازی پیش از خودش بهویژه نقاشی دارد؛ در این میان فیلمسازانی نیز هستند که آگاهانه به منظور خلق مفاهیم مورد نظرشان ارجاع به آثار نقاشی را دستمایه خلق آثارشان قرار میدهند و با این کار یک رابطه بینامتنی قدرتمند بین فیلم و نقاشی به وجود میآورند. یکی از این فیلمسازان روی اندرسون فیلمساز سوئدی است؛ پرسش اصلی این مقاله چگونگی تأثیرپذیری روی اندرسون از آثار نقاشی در خلق سکانسهای فیلمهایش است و با این هدف که به شناخت بیشتری به رابطه بین سینما و نقاشی در فیلمهایش دست پیدا کرد. ازاینرو با رویکرد توصیفی و به شیوه مشابهت یابی به نسبت میان تاریخ هنر نقاشی و فیلمهای او پرداخته میشود. با توجه به فضاسازی، صحنهپردازی و پرداختن به شخصیتها در فیلمهای اندرسون میتوان گفت که در فیلمهایش به آثار طیفی از نقاشان مهم تاریخ هنر ارجاع میدهد و به شیوههای مختلف از آنها تأثیر میگیرد. میزان تأثیرپذیری او از نقاشی حدفاصل رنسانس تا الهام از هنرمندان معاصری مانند فرانسیس بیکن و هاکنی را در برمیگیرد، هرچند غالب ارجاع او به نقاشان جریان مدرنیسم است. نحوه تأثیرپذیری او از هر نقاشی متفاوت است، از شیوه صحنهپردازیهای پیچیدهای که از بروگل ارشد تأثیر گرفته است تا وفاداری به بازسازی آثار برخی نقاشان که بهتناوب در فیلمهایش دیده میشود. این حجم از ارجاع به تاریخ نقاشی در آثار اندرسون باعث میشود تا زبان مفهومی و کیفیت هنری فیلمهایش بدون شناخت از تاریخ نقاشی آنگونه که باید درک نشود.https://rpa.soore.ac.ir/article_710811_768321ec64df10aac01d130a211ea3c2.pdfدانشگاه سورهرهپویه هنرهای نمایشی2821-20962620230318Theatre, Permitted Transgression: Investigating theater as a liberating and consolidating rite in society based on Victor Turner's viewsتئاتر تخطی مجاز: بررسی تئاتر به مثابه آیینی رهایی بخش تحکیم کننده در جامعه با تکیه بر آراء ویکتور ترنر657470395110.22034/rpa.2023.1972646.1040FAعلیحاجی ملاعلیاستادیار گروه نمایش، دانشکده هنر، دانشگاه سوره، تهران، ایرانJournal Article20221114This article assumes that cultural theaters, seen as rituals, form the foundation of a cultural system despite having critical components. Therefore, regulating theaters is unnecessary. With three key characteristics, theaters possess a unique trait known as "permissible violation." Modern theaters serve as pseudo-rituals, allowing society to view, assess, and contemplate its moral, social, and political issues externally in a brief timeframe. For instance, Takht-Hawzis exemplifies severe criticism of hegemonic leaders, yet the cultural system remains stable. The misconception, influenced by Plato, that addressing critical matters in theaters harms Aristotle's perspective refutes society's cultural and political essence. Artistic expression in theaters, even if unintentional, unleashes hidden energies within people, fortifying the cultural foundation of society through catharsis and healing.این مقاله پژوهشی است پیرامون ماهیتشناسی و چیستی تئاتر. بر این مبنا بر خاستگاه آیینی تئاترها مبتنی بر دیدگاههای ویکتور ترنر تأکید میشود. مقاله بر این فرض استوار است که تئاترهایی که در یک بستر فرهنگی تولید و عرضه میشوند به این دلیل که ماهیتاً آیینی هستند، به عنوان مقوم و نگهدارنده آن نظام فرهنگی عمل میکنند حتی اگر مؤلفههای ضد ساختاری یا انتقادی داشته باشند. برای اثبات فرضیه خود به ویژگیهای شبهآیینی، شبهآستانهای و مکالمهای تئاترها تأکید میشود. و درنهایت مقاله به این نتیجه میرسد که به واسطه حداقل همین سه ویژگی، کنترل تئاترها امری بیمورد ، تماشای تئاترها امری رهاییبخش و طرح مسائل سیاسی توسط هنرمندان امری تداومبخش است. تئاترها به واسطه دارا بودن این سه ویژگی دارای مشخصه برجستهای به نام: «تخطی مجاز» هستند. یافتهها نشان داده است که تئاترهای مدرن شبهآیینهایی هستند که در مقطعی کوتاه جامعه میتواند خودش را و مسائل اخلاقی، اجتماعی، سیاسیاش را از بیرون ببیند، ارزیابی کند و درباره خودش تأمل کند. نمونهای از آن تختحوضیها هستند که در آنها تندترین انتقادات از سردرمداران هژمونی صورت میگرفت اما نظام فرهنگی، استوارترین وضعیت خودش را داشته است. این تصور غلطی است و ریشه در دیدگاههای افلاطون دارد که طرح مسائل انتقادی در تئاترها به بدنه فرهنگی و سیاسی جامعه لطمه وارد میکند. بلکه هنرمندان با طرح مسائل انتقادی در تئاترها-که ریشه در دیدگاههای ارسطو دارد خواسته یا ناخواسته اقدام به آزادسازی انرژیهای نهفته مردمان و از طریق تخلیه و درمانگری، ستونهای فرهنگی جامعه را استوارتر میکنند. دیدگاههای ویکتور ترنر مردمشناس و اجراپژوهش که نگاهی آیینی به تئاترها دارد به عنوان میانی نظری بحث انتخاب شده است.https://rpa.soore.ac.ir/article_703951_48265de72365e3eca788ec3cc1209ab4.pdfدانشگاه سورهرهپویه هنرهای نمایشی2821-20962620230318The Redistribution of The Sensible in Jean Genet’s Artworks Based on Jacques Rancière’s Theory - Case Study: “The Blacks”مطالعهی بازتوزیع محسوسات در آثار ژان ژنه با تکیه بر آرای ژاک رانسیر – مطالعهی موردی: نمایشنامهی سیاهان758770309910.22034/rpa.2023.1973683.1041FAسارابیتوئیکارشناسی ارشد ادبیات نمایشی، دانشکده هنر، دانشگاه سوره، تهران، ایرانمحمدهاشمیدانشکده حقوق، الهیات و علوم سیاسی، واحد علوم و تحقیقات دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.0000-0002-7123-2234Journal Article20221117Since theorists began to study art as an independent subject, there have been many opinions about the relationship between art and real life, which includes a wide range of the autonomy of art and its subsumption. This relationship is the relationship between the sensible and the reasonable. According to Rancière's theories, it is not possible to access the realm of meaning and convey a message through the work of art. Meaning is constructed in the minds of individuals by interpreting sensory stimuli received through their senses. The function of this system is to assign identities, roles, and positions to people. The action of opposing this system leading to redistribution of the sensible, is called politics. The aesthetic regime is a specific way of thinking and formulation of art that considers artistic sensible as a means of thought. From Rancière's point of view, this regime is related to politics through the redistribution of the senses, and in this way, it leads to the emancipation of the audience.In the current research, the ethical, representational, and aesthetic regimes of art will be defined from Rancière's point of view. Then, the relationship between aesthetics and politics is explained specifically with theater. Finally, a descriptive-analytical approach is utilized to ascertain, based on library data, the artistic regime within which "The Blacks" by Jean Genet can be categorized. As the results of the research show, in this play, Genet deals with politics and redistribution of roles and identities by creating a gap in consensus, breaking conventional dichotomies, breaking the principles of representation, and presenting unusual objects, and in this way, this play can be considered as belonging to the aesthetic regime.<br />The current research is a descriptive-analytical study of the play "The Blacks" by Jean Genet and by referring to library data, examines which of Rancière's artistic regimes this play can be placed in. As the results of the research show, in this play, by breaking the principles of drama, presenting unusual objects, going beyond the framework of representational logic, and breaking conventional dichotomies, Genet deals with politics and redistribution of roles and identities, and in this way, this play can be considered as belonging to the aesthetic regime of art.از هنگامی که نظریهپردازان مطالعۀ هنر را به عنوان حوزهای مستقل آغاز کردهاند، آرای متعددی دربارۀ نسبت هنر با زندگی واقعی به وجود آمده است که طیفی وسیع مابین خودآیینی هنر و دگرآیینی آن را شامل میشود. این نسبت به تعبیری نسبت بین امر محسوس و امر معقول است. بر اساس نظریات رانسیر، دسترسی به قلمروی معنا و انتقال پیام از طریق اثر هنری امکانپذیر نیست. چراکه معنا در ذهن هر کس و با ترجمۀ تجربۀ حسیای که نظام توزیع محسوسات به او عرضه میکند، ساخته میشود. کارکرد این نظام اختصاص هویتها، نقشها و جایگاهها به افراد است و مقابله با آنکه به بازتوزیع محسوسات منجر میشود، سیاستورزی نام دارد. رژیم استتیک روش تفکر و صورتبندی ویژهای از هنر است که محسوسات هنری را به مثابه اسباب تفکر در نظر میگیرد. از منظر رانسیر، این رژیم از طریق بازتوزیع محسوسات با سیاست در ارتباط است و از همین طریق است که به رهایی مخاطب منجر میشود.در پژوهش پیش رو ابتدا تعریفی از رژیمهای هنری اخلاقی، بازنمایی و استتیک از دیدگاه رانسیر ارائه خواهد شد. سپس رابطۀ بین استتیک و سیاست بیان میشود و این نسبت دربارۀ تئاتر مورد واکاوی قرار میگیرد. در آخر به شیوۀ توصیفی-تحلیلی و با مراجعه به دادههای کتابخانهای، بررسی میشود که نمایشنامۀ سیاهان اثر ژان ژنه در کدامیک از رژیمهای هنری رانسیر قرار میگیرد. همانطورکه نتایج پژوهش نشان میدهد، ژنه در این نمایشنامه با ایجاد شکاف در منطق اجماع، شکستن دوگانهپنداریهای مرسوم، شکستن اصول بازنمایی و عرضۀ ابژههای نامعمول، به سیاستورزی و بازتوزیع نقشها و هویتها میپردازد و بدین ترتیب میتوان این نمایشنامه را متعلق به رژیم استتیک دانست.<br /><br />پژوهش پیش رو به شیوهی توصیفی-تحلیلی و با مراجعه به دادههای کتابخانهای، بررسی میکند که نمایشنامهی «سیاهان» اثر ژان ژنه در کدام یک از رژیمهای هنری رانسیر قرار میگیرد. همانطور که نتایج پژوهش نشان میدهد، ژنه در این نمایشنامه با شکستن اصول درام، عرضهی ابژههای نامعمول، فراتر رفتن از چهارچوب منطق بازنمایانه و شکستن دوگانهپنداریهای مرسوم، به سیاستورزی و بازتوزیع نقشها و هویتها میپردازد و بدین ترتیب میتوان این نمایشنامه را متعلق به رژیم زیباییشناسی هنر دانست.https://rpa.soore.ac.ir/article_703099_60bace1e8ff46c73db678e81dc69887a.pdf